O Klodi

Është kjo një ditë vezake

me pole të qartë.

Disi të rëndë por të epshëm

e dukshëm të lëmuar.

Një vezë qelqi elastik,

i nxehtë e i thatë

Pa prarim, por i pastër

si vesë dhe i qëruar

E fryrë me dritë që fryhet,

vëllim dhe trysni

E dritës që brenda buçet

verbër dhe e lodhur.

Mandej shurdhër plas,

e heshtur derdhet

mbi çimenton si ujë të oborrit,

nëpër shkallët-brigje të verandës

e dheut të panginjur aty rrotull,

e rrjedh si çakëll,

rërë e bardhë e zall.

E bije fllad, aromë e trishtë

si shi i kthyer, si hije,

që anash faqesh shket, pasi përplaset,

të ditës që rrethon pamjen.

Pastaj zgjatet edhe më,

por prapë aty brenda,

teksa me mund i zhvishet palmës,

dhe u shqitet bimëve

e del jashtë frëngjive

të gardhit me tulla e kulpra e pluhur

mbi rrugicë dhe me mua mbi të,

që vetë nuk jam,

nuk jam as pasqyrim,

vetëm se kujtohem, pa i mbyllur sytë,

Që vetëm të jem,

.. i çliruar nga përfytyrimi.

Ndërsa shihem e shoh

që prej soletës nën pjergull

që vetëm nuk digjet por kërcet e meket,

këtë ditë vezake që nën të zmadhohet.

Dhe gati e mbështjell kur drita së dyti

dhe prapë nga fillimi ngjeshet

e shumohet nëpër faqet e lugëta

gjerisa prapë rëndet e s’duron e shprishet

si çakëll, rërë e shkumë e artë e zall.

E bije fllad…..por prit, më parë,

ndërsa shihem

mbi mur i zvogëluar,

me shpinë nga unë,

përballë vetes sime më të vogël,

më tej, pak pas rrugicës

lëviz siç unë një sferë e shfryrë

nga e cila një fytyrë kullon,

pa gjë e ngjyrë.

Më pak e zezë se tymi i paepur

që me të përzihet

ndërsa braktis me vrull

zhguallin më të zi të furrit përballë

me ag a perëndim në diafragmë,

por jo me flakë,

veç prush të verdhë e blozë e hi,

në gojën e të cilit

ajo kokë vërtitet

me ngut, por pa qëllim,

me alumin e shtuar dhe

e pakësuar me mish

me krahë si hardhi

që i kanë mbirë nën qafë

e pjesa që e vazhdon…tani:

është flladi që shtrihet

ngushtë dhe rrafsh

derisa bashkohet me

erën më të rëndë

të murit si gardh me

drethkëla e dritare

mbi të cilin siç thashë, jam,

që prapë, nuk është unë e

nuk është as shembëllim, por

vetëm se nuk dua të jem i çuditshëm..

dhe mbështes syrin mbi thjerrëzën

që është kjo ditë, ndërsa jam jashtë

por brenda për të parë

atë që është vrojtim,

të sotmen.

Këtë ditë që e ndan

dukja e hijeve të mia

në dy lente të ngjitura pa kufi.

Sot, kjo ditë vezake që gufon e bie

por jo nga fytyra e as nga dora ime

që vë re: më parë asgjë nuk ka arritur

ose të ish diç në lartësinë e saj

sikur dhe më afër

apo vetëm pak më larg

as librat që në banjë i fsheh

dhe në bodrume

as frutat që në kopshtin tonë i vjedh

dhe për miqësi pa jetë i shes a shfrime,

as dje, më së shumti dje, kur unë kam

jetuar, dje, vetëm atë ditë

..trupin tjetër

pastaj ndalem dhe sytë i mbyll me duar.

Çfarë shoh është pamja ime

përtokë, puthitur me hijen

po aq timen në ujë.

Ky nuk do të jetë kujtim.

Pasqyrimi dhe hija nën të

që më vështronte përmjet tij

dhe mund ta vështroja

unë pa e ditur dhe ajo me zor

tela nga ku kërcenin zëra

që mbi të ranë dhe e turbulluan

si tani, vaji i këngëzuar

i nënës(së tim eti) që ujdis

lehe me mendër,

dhe vargje vetëm me dy të vdekur.

Si çdo ditë përpara mesditës

dhe e prekur nga rimat e veta

qan, por vetëm shkundet pak

dhe çliret,edhe zëri,

si dheu nga duart nën çezëm.

Po unë, kur kam jetuar?

derëzeza o vëlla

syun që terri ta lyp

kur tu mbyll

motra s’ta pa

I hap sytë në një vend tjetër.

Që ishte veshur pak.

Dhe kjo ishte një gjë, tjetra, se

kishte ende dritë dhe parvazi

digjej me bistakë e kaktusë

e shtrati me degë e ashkla

të një gjumi të rrëzuar, të rrallë e papeshë

Ndërsa thjeshtë dhe e hapur

vetëm mbahej në karrige

e kapur pas lapsit mbi tryezë

me gjunjë dhe bërryla

që shkruanin dhe llokoçiteshin

nën fjalë si zëra që nuk rridhnin,

por qëndronin.

Pastaj u ngrit,

….përplasi derën, u ul sikur

të mos ulej askund

Atë çast unë kam ekzistuar,

Kur më së shumti vetëm ndodhesha.

Mbi një pllakë shtrati si thonjëza

të hapura mbi dysheme, në të

cilat me kujdes u fsheha,

dhe me frikë, se mos njihesha.

Teksa ishte e veshur disi

dhe nuk doja të shihja,

që nuk druhej, sepse nuk isha

sepse nuk mund ta di

sepse mund të mos më shihte

Kurse zbardhte me guaska

të ngjitura brenda amforash

në thellësi të ngjitjes

së çasteve të saj konikë

(orë me rërë që ngjitej)

një togë dudish tekstile

shprazur prej ullukëve të retinave me terr,

në largësi të gërryera

nën tjegullën e muzgut

gjithëpo në dhomë

thonjzë që më mbyllte.

Dhe koha qe sytë e mi

të kthyer brenda vetë

ose vetëm kthimi,

dhe unë kujtimi i atij çasti,

dhe dhoma që u bë vetëm hije

dhe bronxi me tallaze të shtangur

i një trupi të zanuar që shkrihej

me derën që s’pushonte dhe mbyllej

vazhdimisht përherë të fundit

dot të më dëgjoje,

ditëzezën kokëmbuluar,

shpirtin hoje-hoje

me vrer të malluar,

po ti re pa sy

e më fle shurdhuar.

buzënë bërë dhe

zemrënë bërë baltë

loti i zi që rrjedh

me helm i helmuar

ç’e do të ta lagë

Dëgjova që mbaroi

Kërkëllima e fletëve që ndriçoi muret

Me krisma çelësash që ndezën dhe hapën

kohën, prapë të dilte nga guva retorike

por të mos qetësohej më nëpër faqe

as zëri i nënës(së tim eti)

që u duk se pushoi, dhe hija

që qe dhoma dhe dhoma që u zvogëlua

në një fletë që vetëm rrëzohej

pranë këmbëve të mia që lëvizën

dhe e kaluan sikur notuan

prej dje

dhe ecën deri sot,

këtë ditë

që nuk mund të rinisë, por ama

formohet nga e para.

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Vegla Të Padukshme

Fjalë që kthejnë tek shtegtojnë tek njëra-tjetra
Të një gjuhe që e përfytyrojnë ndërsa i lind
Dhe u pasqyron mbrujtjen prej fillimit
Folje të një mënyre munguese
pasthirrma
Është trajta e përkuljes që ruhet
Nga një valle që zhvishet dhe ngrihet si pusi

Duke u bartur etja, stisja e një shkëmbi të përkohshëm
dhe ecja,
Pantomimë e një vizatimi të vëngër
Ku luhaten vija të vrazhda që shlidhen nga
Hijet e ndezura nëpër fletët e ndera nën qerpikë
Si veta e nje kohe të prekur mbi mermerë
Që avullojnë nën përvëlime shkretish të befta.

Etja, ky përrua i lugët dhe vallja që
bie, vdekja
Do të donte të ishte e plotë dhe e
zbrazët
Kurse është gjallim i kulluar, e huaj
nga-
“pres ku struket zhaurima zhgënjyese
e brigjeve që shkrumbohen brenda,
jashtë
Ku mbruhet një perlë nga prehja
E dekorit që fshihet dhe çlirohet
Prej mallit për keqardhjen e
vetmja vetmi”
Do ishte e mundur nga ëndja
E një ore që mohohet ti përkasë, ta ngjizë
Sepse një shpresë të sprasme i gjasmon ëndërra

* * * * *
Të zgjohem. Nuk di të zgjohem. Në fund
Prarimi tharmon sfondin e epshëm,
Fillon me ngjashmërinë e trembur të
një dritareje
Të zbulohesh njëherësh në secilën anë
Të ndodhësh dhe ta hamendësh kujtimin pasardhës
Nuk është veçse theks i provuar, e i mbramë
jo se jo,
Një gjest i huajtur do gjurmonte
Hapësirën që përshkoi derisa të ndërrohej në
Rrëfimin e vet, por kjo:
“Të paharrueshme janë orët vetëm..” pastaj
Njëfarë qyteti, dritare që lakohen
Në shpinë të njëra-tjetrës duke më sjellë
Sërish, dorëzuar në xhamat ku përshkohet
Vullneti i mysët i çdo mëngjesi të mundur
Si fosili i tejpashëm i zhdukjes në sipërfaqe
Bie, silueta e hapësirës mes hirit të luleve të
Shkuara gjerdhet një erë grafike përmes
Pesëprizmit që përkthen dëshmi kureshtare të një
fëmijërie të shpikur

…mbetja, azot dashurish dhe kasollesh
Çati ngrihen dhe ngrijnë kthina, kujtesa
E stepur e hijeve ku fshihen së pari
Përmbysja e përditëshme dhe rrëmimi
si të mos ishte e mjaftë
Njehsimi i ajrit dhe dheut nga fryma që erret
Kur qyetet ngrihen si perde,
Duke e shlyer mbresën, shpërblyer
Arratinë e pafrytëshme prej një krahasimi pafund

Nuk mundem. Nuk mundem, më parë
Nuk është dera e asnjë skene të tërë
Por mozaikë me vise të zmbrapsur
Me ngjarje pafrymë nëpër tezgjahë
Që nyjtojnë të ardhmen, shtrojnë korridorë
Të përmbytur me lugje ngashërimat e tyre të
Ngrira duke u sjellë përskaj hiresh, përmbi skenën
E pakësuar nga shumfishimi i kithët i së tashmes
Amfora të fshehta ndryjnë zjarre të përbaltur
Mundet pamja e tyre qetësisht të vigjilojë
Perandori të kursyera dhe të përzishme në thellësi
të tendosura
Ngrehina të dyllta dhe gërmadha dhe shpella të mbyllura
Asnjë qelë e braktisur nuk duket më e shurdhër
Jo pse as zëra as konture as gjurmë, por dendësimi
Karbonik i largësisë që rrëmben përmes
Mishërimit të fundëm dhe zhdukjes së pamundur

Fundja të qëndrosh nuk do të thotë të duash
më shumë se ata që shkuan,
ose përmendem pothuaj dhe prek,
Argjilën gjinore që shthuret, pluhurin organik
Gjallëruar nga erozioni që i zgjedhon e i nget sepse
Shpesh frymëmarrja është e gatëshme ta durojë
Harrimin e të kthehet e ngopur me fërgëllimën
Prej së cilës u derdh, si të mos dëgjonte
Të mos i ish besuar asgjë më e afërt se
Kumbimi i habitur që përcolli, asgjë më shumë
Se shfaqja e pellgjeve miozikë që e krijoi, ndërsa
Shumë shpejt, përpara se të mund të dallojë
Zgjohet drita e munduar, nga argjendi
I helmuar që digjet në errësirën që e fshehu
Duke e copëtuar, shenjuar në atë që ngelet
e dorëzuar dhe e pazbërthyeshme
Uji i inervuar zgjidh hijet kromatike prej vetes
E mbrun me to gjasa që i shqoi, qeramikën
E ajrit të shuar mbi oborrë të pranishëm
Litografi e mbrëmjes së një çasti të pambrritshëm
Ngase i përbashkët, përndryshe tundimi për të
Për tu ngritur. Sërish? Hedhur, ku zë fill thurima
E një trilli të përafërt, por shfarosës, gjedha e mbidheut
Pllajë e mesditës mesozoike, e shkërmohet në
Moluskë të verbuar mes pezullisë së honeve
të përveshur
Deti diametral, periferik e i shterrur , arkeologji
Yjesh të thatë, migrimesh, e silici të lagët
Dhe pak të agojë, por është kjo e gjithë
Trashgimia e thesareve te pashërueshëm
te natës
Saktësia mimetike nëndheut të afërt
E plotësuar nga kopshte të përshkruar, ujra
Të shndërruar ose errësira zologjike e të njëjtit premtim
Më rrethon me frymën time të përmendur, përhapem
Pastaj gjithshmëria e kthimit, tërësia….shtiret se zgjohem

Mozaikë Të Dyfishtë

Nga të gjitha format a censurës Arti është më e keqja, pastaj
vjen auto-censura…Ervin Hatibi..(Të cilit qetësisht i kushtohet)

Humnera e paprekshme e mëngjesit, ndërsa
Përfund, karvanë përtypin thellësi agregatësh
që rriten, duke hapur vend mes mjegullës, dheut dhe metalit
periferi lëvizëse qytetesh mnemonikë, ata vetë, pasqyruar
në errësirën që lahet, mbi strehët e buta të saj
që shkrijnë, kallur në cohën që shmbështillet
duke mbuluar trumbën e kallamave pranë gardhit
stalaktitet e qiellit nën gjethet e tyre të gjalla
mbi hijet e verdha të filizëve dhe pingul me vështrimin tim
(njollë tektonike në tabakët e ajrit që valviteshin e ajo zmadhohej)
përmes kërcejve si përmes një pylli të përshkruar,
hirin e të cilit e shpërndanin dhe mbanin pezull
nëpër atë hapësirë të mbushur dhe çliruar nga prania
që më zbrazte,
pjesërisht, zhdukte,
pjesërisht, rrethonte,
brenda një konturi që ishte substancë, përmasë, territor dhe kufi
pse nuk mund ti përmbahesha veçse symbyllur
…..Bujtina që fiken në celulozën e nxehtë
Murmurima e kafshëve të mbuluara me pamje
është vaji që përzien tonet e trokitjes së beftë por të pafundme
që thithet në beze. Ende çdo çast që ndryshoj i së shkuarës
zgjon fytyra në hapësirën e mpiksur të vetëm një ëndërre, akoma
çdo çast i shndërruar i së shkuarës prej një zelli kallp edhe pse sekret
ngjallet, pothuaj në një kopësht….
Akrilik i ngarkuar me perspektivë, nën rrymë,
Megjithqë nuk përshkon asnjë ndodhi të denjë
Por veç vetminë e mimikës së mbetur përreth një stoli
Tek kundron
vulat magnetike, dëshmi të pamundura
Por të vetvetishme, mëshimi i një krahu të humbur
(sepse vetëm ai mund të përfytyrohet)
të gdhendte atë që ajo mban në vështrim
formën e pagjurmueshme të zemrës së vet të ngathët
mbathur me pjesë
nga çirakë që i luajnë dhe përloten pabesisht

…gati një amfiteatër, përherë miniaturat e tyre ishin
(qarku janë) vendi i çdo ngjarjeje, si këtë çast po ashtu,
të mpira në thellësi nga muzika, porse
ai shkroi “sikur ta thosha emrin tim ashtu siç unë di ta them”
pastaj, prandaj, ajo ndërprihet, ndërthuret mbi një sipërfaqe
tjetër, një letër e shkruar në vazhdimësi e nuk mundet
prapë se prapë ta përsërisë, as kori, jehonat e menduara,
Janë shkronjat, vrima që vetmbyllen brenda një ngjyre,
zakonisht do kujtohej të ishte e gjelbër
avllia me trëndafilë poshtë portokajve
aq e njohur sa nuk duket e vërtetë, por ndoshta porta,
gërshetat e hekurt të saj edhe ata të gjelbër, krejt përmbi oborr
ndërsa është ende atje dhe mund të hapet, të shfaqë,
sepse duhej të zbrisje, si në gjithë amfiteatrët e mëvonshëm,
rrethuar nga lulishte, e më tej të tjerë, brenda lëvozhgës së turbullt
të shkollave që rëndonin në folenë e shthurur të shiut e ai
vërtitej mes qerthullit të të parëve, gjetheve…

Zgjerohen shkronjat, prerje të pakujtueshme por pulsuese
Që tani shkumëzojnë në anën tjetër të një kornize të zhbërë
Të dalë brinjësh, e shoh të rëndojë, atë, dyzimin e një fotografie
me njolla të zmadhuara midis vështrimit dhe njollave hiri i tij
vijimi i saj, siluetë e ravijzuar nga dyshimi, se ai çast do jetojë më
shumë se ata të dy, dhe se ai fillim nuk është në kohë
E kështu nga e para, jo nga dëshira porse duket e mundur
Letra e shpalos sërish, shpaloset vetë, një perde që ngrihet
Duke zbuluar një hartë intime, por perdja është e vërtetë, megjithqë
Dy fëmijë janë prerë si kontur e kapur po aty me një rrjetë
Që lë të vështrohet nga njëra anë kopshti, nga tjetra kujtimi
I përshkuar më parë nga dielli i kthyer tashmë tejpërtej tij
Në murin ku ai nderet, është kaq ulët përgjatë gjithë ditës
Dielli rreh në sy, ky qytet është vija e horizontit puthitur me
trajektoren e tij
Atij diellit që po tret gjithë lëndën e mëparshme, më kujtohet si letër,
Asaj i duhet të shqisohet përmes kapitjes, të ardhmes, harresës
Është ky xham gjithë zhurmat që do mundej të dëgjoja
Kthejnë si shtigje, nën ballkonë, soleta nën pjergulla, brezare
Por këto vetëm i kujtoj të pranishme, thuaj se përherë
I shoh të zbehura gjithmonë e më
Por nuk tregojnë se më nuk do jenë, nuk duket si kjo letër
Prej drurësh gëlqerorë, mrekullimi i tyre mbi një mur tjetër
Në një tjetër qytet të cilët ajo i mbivendos në të dy anët e kornizës
Duke ua bashkuar ashtu relievin brenda kutisë së vështrimit

Zjarre dhe vinil kandilësh të përmbysur
Bota përreth tyre me detin e saj, po aq e madhe
Nëse dikush priste vetëm ky kalldrëm shtruar
Me trupat e tyre, rrëzuar nga shpina e hapave të tu
E ëndërroi pritjen
Në fusha, erëra dhe pllaja shtrihet bota, pa detin e saj
Thuaj po aq e madhe
Nganjëherë matanë asaj rruge që i sillet përqark
Duke filluar prej këtu ose çdo shqise tjetër

Dhe e atjeshmja… është ajo njëherësh?
Koha dhe aroma me eshtra e saj dhe lëkura
E dritës jo ajo vetë, e tendosur, cipë e papërshkueshme
E një dite që është tërësisht një ditë tjetër,
Cakitur nga varka të ligshta akuarelesh, rrathë në liqenet e
Pluhurosur dhe varur të pasditeve që përkundinin
Nën ujin e gjerë mes zbrazëtisë dhe hijeve
Fytyrën prej gipsi të mbrëmjes, duke i ndërruar trajtë
Rrathë, aroma dhe dukja
Vetëm, e një zambaku që qe vështrim i vetes
Pistili, dhe petal ishte gjerdha opake e valëve
pse kaq shpejt trupi i natës së vërtetë rrëzohej
Dhe shpërndante pluhurin…rrathë që arrinin gjer atje
Pra është ajo njëherësh?
Mund të ketë ndodhur tashmë, por ndoshta
Kur të mund të ekzistojë vetëm nga dija
E një çasti të ri që nuk e përsërit dyshimi
Se dukja është e parëndomtë e asaj fare lakmuese
Flakur në dunat e një malli të panjohur por sfilitës
Mandej ta rikthejë frika për filizët e kujdesur
Me një bujari të mefshtë, praj dhe hakmarrëse
Bimë të tejdukshme përgjatë një bregu të ndezur
Gjaku përgjohet si të hidhje hapa drejt një peizazhi
Që dorëzohet thuaj plotësisht, ai që ndërtove,
Të vendosesh aty, të sillesh,
sikur prania të ishte e fundme, përherë,
Sikur ti jepej si asnjëherë më parë dikujt
Që kthehet përkundër këtij takimi që e fut në gji
Dhe shkëmbehet nga ngjasimi i një vete të rremë
Pse e thyer është pasqyra e një dhome të kthyer jashtë
Ndërsa duket i vetmuar
Bebzat i fik në mbamendje, indet pluskuese
Të brengës shterpë, ngazëllimit të ngratë,
Mendon se i vdekur do të ishte…vdekur
Kjo fjalë… vetëm i zhvishet gjësisë
Duke u zbuluar vendet, përkatësinë
Por janë format që u ndalen në një lojë të dyfishtë
Sipas atij rrëfimi të kumtonin më shumë se asgjësimin
Nevojën e sendeve të jetojnë njëherësh, hetohen njëherësh
Dhe të më zvendësonin, sikur të mundja
por kthehem në shpinë, përpiqem të bie
Sheh horizontin, kacavirret në pemë,
duket më i vjetër, i shqepur
Mënga prej ku rrokulliset qyqja e
fëmijërisë që bie dhe përndiqem

U pe. Flladi shpupuris fytyra të zbrazura
Pellgjesh gjaku dhe kripe
Lagesh. Reumatizëm pjalmesh. Ethesh lulesh disa
Herë të përtira,
Sërish madhësia e një dore të mbytur
Mes flokëve të gjallë dhe stinëve të mbetura
Të fsheh, sikur të mund të ishe..
Organ i mbështjellë nga muskujt e rrugicave
Regëtimat e ndonjë vatre, feneri dekorativ
Yjesh të saposhuar, faresh të tjerë
Ndaj territ të kruspullt në gropën e hapave të tu
Atë dikur e donin. Dikur , sikur e donin.
Thotë se duhet ta ndiejnë
Për atë rrymë që i ngriu duart
Flladi që thamë, që kriset dhe thërrmon gjymtyrë.

Marramendja e shpendit, përzënia, pa zë.