HIJA
Është kjo një ditë vezake
me pole të qartë.
Disi të rëndë por të epshëm
e dukshëm të lëmuar.
Një vezë qelqi elastik,
i nxehtë e i thatë
Pa prarim, por i pastër
si vesë dhe i qëruar
E fryrë me dritë që fryhet,
vëllim dhe trysni
E dritës që brenda buçet
verbër dhe e lodhur.
Mandej shurdhër plas,
e heshtur derdhet
mbi çimenton si ujë të oborrit,
nëpër shkallët-brigje të verandës
e dheut të panginjur aty rrotull,
e rrjedh si çakëll,
rërë e bardhë e zall.
E bije fllad, aromë e trishtë
si shi i kthyer, si hije,
që anash faqesh shket, pasi përplaset,
të ditës që rrethon pamjen.
Pastaj zgjatet edhe më,
por prapë aty brenda,
teksa me mund i zhvishet palmës,
dhe u shqitet bimëve
e del jashtë frëngjive
të gardhit me tulla e kulpra e pluhur
mbi rrugicë dhe me mua mbi të,
që vetë nuk jam,
nuk jam as pasqyrim,
vetëm se kujtohem, pa i mbyllur sytë,
Që vetëm të jem,
.. i çliruar nga përfytyrimi.
Ndërsa shihem e shoh
që prej soletës nën pjergull
që vetëm nuk digjet por kërcet e meket,
këtë ditë vezake që nën të zmadhohet.
Dhe gati e mbështjell kur drita së dyti
dhe prapë nga fillimi ngjeshet
e shumohet nëpër faqet e lugëta
gjerisa prapë rëndet e s’duron e shprishet
si çakëll, rërë e shkumë e artë e zall.
E bije fllad…..por prit, më parë,
ndërsa shihem
mbi mur i zvogëluar,
me shpinë nga unë,
përballë vetes sime më të vogël,
më tej, pak pas rrugicës
lëviz siç unë një sferë e shfryrë
nga e cila një fytyrë kullon,
pa gjë e ngjyrë.
Më pak e zezë se tymi i paepur
që me të përzihet
ndërsa braktis me vrull
zhguallin më të zi të furrit përballë
me ag a perëndim në diafragmë,
por jo me flakë,
veç prush të verdhë e blozë e hi,
në gojën e të cilit
ajo kokë vërtitet
me ngut, por pa qëllim,
me alumin e shtuar dhe
e pakësuar me mish
me krahë si hardhi
që i kanë mbirë nën qafë
e pjesa që e vazhdon…tani:
është flladi që shtrihet
ngushtë dhe rrafsh
derisa bashkohet me
erën më të rëndë
të murit si gardh me
drethkëla e dritare
mbi të cilin siç thashë, jam,
që prapë, nuk është unë e
nuk është as shembëllim, por
vetëm se nuk dua të jem i çuditshëm..
dhe mbështes syrin mbi thjerrëzën
që është kjo ditë, ndërsa jam jashtë
por brenda për të parë
atë që është vrojtim,
të sotmen.
Këtë ditë që e ndan
dukja e hijeve të mia
në dy lente të ngjitura pa kufi.
Sot, kjo ditë vezake që gufon e bie
por jo nga fytyra e as nga dora ime
që vë re: më parë asgjë nuk ka arritur
ose të ish diç në lartësinë e saj
sikur dhe më afër
apo vetëm pak më larg
as librat që në banjë i fsheh
dhe në bodrume
as frutat që në kopshtin tonë i vjedh
dhe për miqësi pa jetë i shes a shfrime,
as dje, më së shumti dje, kur unë kam
jetuar, dje, vetëm atë ditë
..trupin tjetër
pastaj ndalem dhe sytë i mbyll me duar.
Çfarë shoh është pamja ime
përtokë, puthitur me hijen
po aq timen në ujë.
Ky nuk do të jetë kujtim.
Pasqyrimi dhe hija nën të
që më vështronte përmjet tij
dhe mund ta vështroja
unë pa e ditur dhe ajo me zor
tela nga ku kërcenin zëra
që mbi të ranë dhe e turbulluan
si tani, vaji i këngëzuar
i nënës(së tim eti) që ujdis
lehe me mendër,
dhe vargje vetëm me dy të vdekur.
Si çdo ditë përpara mesditës
dhe e prekur nga rimat e veta
qan, por vetëm shkundet pak
dhe çliret,edhe zëri,
si dheu nga duart nën çezëm.
Po unë, kur kam jetuar?
derëzeza o vëlla
syun që terri ta lyp
kur tu mbyll
motra s’ta pa
I hap sytë në një vend tjetër.
Që ishte veshur pak.
Dhe kjo ishte një gjë, tjetra, se
kishte ende dritë dhe parvazi
digjej me bistakë e kaktusë
e shtrati me degë e ashkla
të një gjumi të rrëzuar, të rrallë e papeshë
Ndërsa thjeshtë dhe e hapur
vetëm mbahej në karrige
e kapur pas lapsit mbi tryezë
me gjunjë dhe bërryla
që shkruanin dhe llokoçiteshin
nën fjalë si zëra që nuk rridhnin,
por qëndronin.
Pastaj u ngrit,
….përplasi derën, u ul sikur
të mos ulej askund
Atë çast unë kam ekzistuar,
Kur më së shumti vetëm ndodhesha.
Mbi një pllakë shtrati si thonjëza
të hapura mbi dysheme, në të
cilat me kujdes u fsheha,
dhe me frikë, se mos njihesha.
Teksa ishte e veshur disi
dhe nuk doja të shihja,
që nuk druhej, sepse nuk isha
sepse nuk mund ta di
sepse mund të mos më shihte
Kurse zbardhte me guaska
të ngjitura brenda amforash
në thellësi të ngjitjes
së çasteve të saj konikë
(orë me rërë që ngjitej)
një togë dudish tekstile
shprazur prej ullukëve të retinave me terr,
në largësi të gërryera
nën tjegullën e muzgut
gjithëpo në dhomë
thonjzë që më mbyllte.
Dhe koha qe sytë e mi
të kthyer brenda vetë
ose vetëm kthimi,
dhe unë kujtimi i atij çasti,
dhe dhoma që u bë vetëm hije
dhe bronxi me tallaze të shtangur
i një trupi të zanuar që shkrihej
me derën që s’pushonte dhe mbyllej
vazhdimisht përherë të fundit
dot të më dëgjoje,
ditëzezën kokëmbuluar,
shpirtin hoje-hoje
me vrer të malluar,
po ti re pa sy
e më fle shurdhuar.
buzënë bërë dhe
zemrënë bërë baltë
loti i zi që rrjedh
me helm i helmuar
ç’e do të ta lagë
Dëgjova që mbaroi
Kërkëllima e fletëve që ndriçoi muret
Me krisma çelësash që ndezën dhe hapën
kohën, prapë të dilte nga guva retorike
por të mos qetësohej më nëpër faqe
as zëri i nënës(së tim eti)
që u duk se pushoi, dhe hija
që qe dhoma dhe dhoma që u zvogëlua
në një fletë që vetëm rrëzohej
pranë këmbëve të mia që lëvizën
dhe e kaluan sikur notuan
prej dje
dhe ecën deri sot,
këtë ditë
që nuk mund të rinisë, por ama
formohet nga e para.
