O Klodi

I

O fshatra të ndenjur nën ajrin e fryrë
O pemë padurimi, O fruta plot pezm
Të caktosh dëshira, t’u japësh fytyrë
E ato ti latosh me të njëjtën brengë

Sikur ky të ishte më shumë se fillim
I çdo akti që nuk është vetëm shfaqje
Por dhe hapësi ku drita si tym mbrrin
Përhapet si zë, dëgjim, mëtim e ngjarje

Por gjithë kjo jashtë përfytyrimit ndodh
Kush atje banon është i panevojë
Për kulme të qashtër, gong jetik e ngulme

O fshatra të kredhur nën dheun e ngrohtë
O pemë pranimi, o fruta në dorë
Oh pamjet ftilluar nga pjesët që zhduken.

XV
Oh pamjet ftilluar nga pjesët që zhduken
Duke zhvokshur fjalë që rrallohen dhe më
Emrat e vendeve që kur kryhen, shthuren
Në flluskat e syve të mbushura me zë

Dëgjohet nata të shkrijë si mineral
I nxjerrë nga ajri që digjet prej tij
Ndriçon prej së jashtmi shikimin e rrallë
Mbi hijet e zhurmës që bie dhe nxin

Nuk je veç ajo që mbetet pas shqiptimit
Akt në një libër të shkruar që të shkruhet
Ndërsa asgjë s’ngjizet as nis prej fillimit

Ishe para tij, i njohur dhe përherë
Forma e pangjashme e fletës që s’duket
Fundi i përshkruar i fundit që ti shtjell

Krijimi i Tjetrit (sestet)

Qetësia e freskët dhe e brishtë e jastëkut në verë
është ndjenja prej jonesh që shpërbëhen e dëshpërimit.
Gumëzhima e vizatuar e siluetave që ngrihen dhe fshihen,
në kupën përmbys plot tym të ujshëm, të syve që mbyllen,
ngjyra me faqe të rrëzuara që çlirojnë një formë të parë
dhe të prekshme, që është vetëm sipërfaqja e zhdukjes së tjetrit.

Lëndohu gjer në fund, pa frymë, përpara se ti jepesh tjetrit,
të mos mund të thotë njeri, se i mbulove plagët në verë,
ndërsa veshe gjymtimin paformë të çdo të dite më parë,
mahnitjen, që mbi lëkurë është nxjerrë, veç prej dëshpërimit
dhe pasqyrimit tënd të gjallë, në negativin ky pamjet mbyllen,
të sendeve që vdesin më thjeshtë, përtej vendeve ku fshihen.

Zgjidh shqisat që të përgjojnë nga brenda dhe fshihen
prej fletëve që bien nga dora mbi dorën e pakët të tjetrit
që e ndjek gjer në portën e ngjarjeve që mbyllen
dhe vihi së dyti të luhen prej hijeve më të vogla në verë
përballë shembëllimit të larë dhe ujit të dëshpërimit
të fytyrës së mbrame që e sheh të hiqet për herë të parë.

Mos e kujto, por as harro këtë çast sprapsëm të parë,
Fytyrën, njëherësh maska që bie, tejpashmëri e dendur ku fshihen
tiparet e mysta që thithen nga trajta e njëjtë e dëshpërimit.
Sepse kujtesa është përzierje prej gjakut nitrik të tjetrit
në thellësi i mbledhur, ku zhytet fëmijëria jote me verë
duke i dhënë kuptim asaj që nuk kishte, formës ku mbyllen.

Trupi i lirë nga liria i atyre që jashtë vetes mbyllen
Në gjestin a shenjën që pasqyrimi yt ende s’ka parë
Dhe pse ai është i vërteti dhe ti ditari yt i kyçur në verë
Ku gjithë fjalët që ke qenë por s’je, krijohen dhe fshihen
në hapësirën e gjurmuar nga hapat e rremë të tjetrit
që e sjellin drejt teje si hije që merr frymë prej dëshpërimit.

Vështroje fantazmën e tij zbutur prej gjakut të dëshpërimit
Më shumë rrjedh se ecën, brenda dëgjimit të velëzave që mbyllen
Figura e zërave të prerë si kurme që bien dhe i bëhen tjetrit
vazhdimi, përmbi sipërfaqen e dukjes së tij asnjëherë të parë
Metastazat e gjymtyrëve që e rrëmojnë në kujtimet që fshihen
dhe e mbushin, me lëvizjen e turbullt të një mëngjesi në verë

Ndërsa çdo dëshpërim i ri nuk u ngjan atyre që vodhe më parë
Ndërsa ditët e ngelura mbyllen që nga fillimi i ktyre dhe fshihen
në natën e tjetrit dhe përgjojnë, zgjimin e tënd në verë.