O Klodi

Diku në Kolorado, vija e mistershme kufizuese ku ujrat ndahen – duke rrjedhur drejt Atlantikut nga njëra anë dhe drejt Paqësorit nga ana tjetër. Një vijë që është po aq e imagjinuar në fakt, sa ajo që ndan të shkuarën nga e ardhmja – një linjë që ne e quajmë e tashmja, dy përmasat e kohës po ashtu duke rrjedhur brenda thellësish oqeanike.

Tek njeriu janë mendimet, jo lumenjtë ata që ndahen. Si ujrat kontinentalë, ato rrëshqasin vjedhurazi dhe paparashikueshëm në drejtime të kundërta për tu zhdukur përherë në ndonjë oqean impersonal. Kështu ato ide, burimet e të cilave ishin më të afërtit do përfundojnë të jenë më të largëtit nga njeri tjetri. Është në të njëjtën linjë imagjinare, të njëjtën kreshtë, që e Majta dhe e Djathta, burri dhe gruaja, e mira dhe e keqja dhe gjithë gjuhët ndahen përgjithmonë.

Megjithqë nuk ka ndonjë qendër të botës, është përherë në origjinë kjo vijë kufizuese e vizatuar prej natyrës, e cila krijon me të diç më shumë sesa ndryshim; një divergjencë të pakalueshme. Kjo do të thotë se në një moment të caktuar, jo vetëm që gjërat ndahen, por ashtu si konstelacionet e shenjave apo ato të hapësirës, ato vazhdojnë pambarim të largohen – tensioni midis tyre zvogëlohet në pafundësi duke arritur më së fundi një shpërfillje oqeanike.

Po ashtu si ujrat që vijnë prej të njëjtit qiell dhe të njëjtëve shira, ndahen po kështu fatet e njerëzve, duke ardhur prej së njëjtës skenë të parë fare, marrin drejtime të ndryshme. Por ndoshta ato takohen prapë diku, po ashtu si meridianët të cilët fillojnë të divergjojnë në një pol vetëm që të mund të konvergojnë sërish tek tjetri.

Për sa na takon ne, në secilën anë të vijës imagjinare të vullnetit, çdo vendim krijon dy rrëpira të kundërta,në të cilat jeta derdhet në drejtime të kundërta – çdo fraksion i paracaktimit lëviz pakthyeshëm larg tjetrit. Por çdo fat personal, siç shiu dhe retë, do shpërndahet gjithandej sërish në një cikël impersonal. Porse përsa i përket kohës, çdo çast është vija kufizuese ku e ardhmja dhe e shkuara ndahen për mos tu bërë më bashkë kurrë. Për më tepër, ekzistenca është mësëshumti divergjenca më e madhe ndërmjet të shkuarës dhe të ardhmes derisa vdekja i bashkon të dyja në një të tashme absolute.

Ndarja e ujrave duket të jetë një largim paradoksal, poaq a ashtu si ai i majave të maleve; majat më larta – sepse janë më të lartat janë dhe më larg nga njëra tjetra – janë po ashtu më të afërtat.

Vetëm në një kontinent, vetë pothuaj irreal, ujrat nuk divergjojnë por bile konvergjojnë përdrejt qendrës, për të rrjedhur në të njëjtën shkretëtirë. Australia. Simboli i një fjale ku ndarja nuk ka ndodhur, një botë letale, fetale, e krruspullt në të cilën ujrat, kafshët (marsupialët) dhe njerzit kthejnë në origjinë dhe nuk ndjekin rrjedhën e tyre, ata shemben në skenën e fillimit e nuk e rrëmbehen prej fundit. Universi antipodal i ëndërrave.