O Klodi

Shkrimi fragmentar është përfundimisht shkrim demokratik. Çdo fragment gëzon dallueshmëri të njëjtë. Edhe më banali gjen lexuesin e vet të veçantë. Secili, në rradhë, ka orën e vet të lavdisë.

Natyrisht, çdo fragment mund të bëhet një libër. Por ideja është që nuk ka për të ndodhur, sepse elipsi është superior ndaj vijës së drejtë. Është po ashtu punë përtacie: tjetri nuk ka të drejtë të humbasë kohë pa synnuar ndonjë përfundim të mirë po aq sa nuk ka të drejtë për të njëjtën arsye të shfrytëzojë veten. Dhe është një çështje mëshire dhe mirkuptimi për fjalët po ashtu, të cilat kanë bërë shumë e shumë deri tani.

është më mirë të vritesh prej një plumbi që është shtirë për ty sesa prej një plumbi qorr dhe meqë ka më shumë plumba qorra sesa nga ata që arrijnë shënjestrën e tyre, është më mirë të jesh një prej terroristëve apo një prej viktimave?

…një tabletë kundër zjarrit që i ka rënë shtëpisë sate.

për aq sa i takon ‘punës’ intelektuale, unë nuk kam më hiç ndonjë ide. Çfarë më ka ngelur, është një lloj receptimi total në zbrazëti ku nuk mund të presësh asgjë, përveç ndoshta prej gravitetit universal.

viç i vogël i kaltër dhe blu që ngjitet në një kodër nëpër shtegun e tapetit po blu, të cilin (viç) unë ngadalë e marrë përpara me bulldozerin tim masiv.

Lehtësim joseksual – dlirësi retinale në pozicion gjenopektoral – pantallona me çark (dhëmbësh)(dmth. tiranda).

Dy gjendje interesante, kur mendimi lëviz më shpejt se gjuha dhe kur gjuha lëviz më shpejt se mendimi. Gjëja më e keqe është kur të dy lëvizin me të njëjtën shpejtësi, me të njëjtin hap kur thonë. Është mu këtu kur fillon mbretëron merzia.

Të vetmit njerëz që dikush mund vërtetë të urrejë apo neverisë, janë interpretuesit profesionalë, specialistët e dhunës nëpërmjet insinuimit, thullapët e qëllimeve dhe tregtarët e përgjegjësisë. Kritikët për të cilët, çfarëdo divergjence tradhëton dobësitë apo sensibilitetet e autorit. Analistët, për të cilët, çfarëdo shfaqje përmbajtjeje është shenjë e një rezistence të errët apo mosbesimi ndaj vetes. Partizanët e inteligjencës artificiale të cilët kujtojnë se je temperamentisht i keqformuar (që është e vërtetë ne fakt) dhe të shohin me keqardhje nëse nuk luan lojën e tyre.

Duke ardhur prej labratorit të spitalit me një zarf të rezultateve të analizave në dorë, ai i postoi ato pamenduar në kutinë e parë postare që i doli në kthesë.

Është e mundur që Rossif i filmoi kafshët aq mirë sepse fshehurazi i urrente ato? Çdo njeri fsheh në një farë mase ca mizori ndaj objektit të vet. Është e kotë dhe thuaj e mefshtë t’ia veshësh këtë ndonjë motivi të errët të së pandërgjegjëshmes apo psikologjisë boshe: është një ligj simbolik. Analiza është pjesë e teatrit të mizorisë. Shkatërrimi është pjesë e të (dashuruarit) kuptuarit të objektit.