O Klodi

 

Hysniu, kapedani, qe djali i dytë i rritur

Sa i kish rënë pushi e qimja i kish dirsur

Nga trupi qe më pak i shkurtër se i gjatë

Qe i ngjeshur, vandak, fytyrëgjerë, dhëmbëshkoqur

Sytë si thana, faqeplotë, gati kishte ballë

Por veç qe hundshqiponjë si gjithë heronjtë e njohur

 

Nga karakteri nuk kishte as cen as të sharë

Ish i ashpër, kish të drejtën, se vij nga fis i madh

Shenjë e tij ishin mustaqet, zinin më shumë vend

Sesa ato të Mehmetit, që kishte më shumë gradë

Kur fliste dhe kur s’fliste njësoj linte pamend

Se vetëm me vështrim hidhte shakull një kalë

 

 

Kur për herë të parë e pa, pelën që nuk u rrëzua

Inati që i dha azmë e zi dalngadalë iu shndërrua

Në kureshtje brejtëse, lektisje me ankth e zili të molisur

Ju morën paksa mendë, më ligsht, më butë, jo si rakia

Atij vetë, që në dhe shtinte, të mirin, të keqin, të ligun

Ju drodh gjuri, dora, zemra e vendosi ta kishte të tijan

 

Në fillim dot si avitej, e vështronte pak nga larg

Ish kjo një pelë e hajthme, muskul lehtë e fare dhjam

Menjëherë u pendua, për fjalët që i mendoi mashtruese

I pau prapë synë e spërkatur, që s’e shihte e sëmbonte

Bardhësinë tek tuk të shkruar me ca njolla drithëruese

Lakoren e thellë të mesit, jelet që flladi qafonte

 

Jelet, prapë, ishin po flokë, përmbi kurorë të qafës

Që mbahej drejt e lart, e nazonte si flaka e vatrës

Ish e gjitha kaq lozonjare, donte fjalë por dot se gjente

Me atë trup lastar-lastare, atë ngjyrë që shumë i thoshte

Përpak mbeti pa frymë, e ndërsa fjala po i shkrepte

Fanepsi çfarë e mundonte, mundi të çapitej e tek mendohej

 

Vetëm një fjalë kish në kokë, që e frynte e përmallonte

Bërtiti me gaz e shpresë, në ekstazë baritore – Ahh BJONDE

Ishte bjonde, jo si gratë ngjyrë tymi, degë dushku në sh’ndre

Kjo ishte mjaft e sojme, me at’ shpinë të shtrirë, të palënduar,

Me ato këmbë si fashë dëbore, atë bark të bardhë si re

Syri i valë e prapë krenar që rrotullohej shpenguar.

 

Më s’duroi, por u afrua, me një çap që nuk e ndjente

Dheu nën këmbë i largohej opinga në ajër shkelte

Por ndë gjoksin gjer tek mjekra kish një zjarr të errësuar

Kishte një vapë të ngrirë, kish pendë e avuj plumbi

Pezull rropullitë ia mbanin e zemrën ia shkruanin ngatërruar

Kërkoi me sy të zonë, u pre, u mbajt, dorën në brez e vuri.

 

Koburja e qetësonte se kjo ish dashuri e parë

Kish kohë kur e zotëroi, si bënte naze as fjalë

Tek zbuloi të zonë i foli, me një zë që s’kish të sharë

Se vuajtjen ia mbulonte, vij prej hekurit e jo prej fytit

Sa napolona – skërmiti – për këtë mushkë gërdallë.

Po në mushkri thellë i therri, mallëngjimi pak e mbyti

 

Ndë vete në passion të valë, premtoi fyerjen do t’ia lante

Nuk është mushkë, është pelë, e pavrarë në punë fare-

Mërmëriti hallexhiu me sytë e qepur mbi brez

Mejtoi  dheu, hekuri e ari kishin të përbashkëta mjaft

Kish ardhur kaluar e lehtë nuk donte të shkonte në thes

Gënjeshtar, mua  bën për budalla, unë i kam sytë në ballë.

 

Briti trimi, dhe nuk priti, por e nxorri – Mua njeri hi dot s’më hedh

Thuaje çmimin për një mushkë, përndryshe lumi të merr

E ashtu pagoi sa deshi, me një çmim që i shtoi famë

Ca thonë që atij ia hoqi, ca thonë që thjesht i ra

Po gojët e këqia si dhe ato të mirat, të dyja një punë kanë

Mori ç’ka donte si jetën e që i gëzonte xhanë.