duke mos pritur
Ndaj çdo udhëtimi të largët në kohë dhe mendor, shtresa e ozonit që mbron kujtesën fillon të hollohet, të griset dhe të bjerë, në mënyrën që shtresa e stratosferës rreckoset nën kasaphanën e bomblave të llakut dhe erërave e bojërave dhe nga flatulenca e gjedhëve. Vrima prej nga ku kujtimet firojnë në hapësirë bëhet përherë e më e madhe, duke paraparë migrimin e madh të zbrazëtirës drejt periferisë së vet – zbrazëtinë të cilën çdo atom i jetës sonë e përmban deri afër kufijve të përmatanë të vdekjes.
